Ons verhaal

Ons verhaal start niet met een sprookjesboek, maar met een lesboek over neuroanatomie. Maxime was gerekruteerd om samenvattingen voor Athena Studies te schrijven, waar Joris de bijlescursussen geneeskunde voor organiseerde, maar had het juiste boek niet. Het was puur toeval dat Joris juist dit ene boek nog had liggen van zijn eigen studietijd - en dat kleine toeval bleek later het begin van iets veel groters.

Wat volgde was een huisfeestje, waar arme Menno de dupe werd van hun beider fanatisme, een enigszins onduidelijke uitnodiging voor een date en een mysterieuze ontboezeming van Maxime over een “ICR” in haar telefoon (vraag haar zelf vooral wat dat betekent). De eerste echte date in de Ton Ton Club eindige met een eerste zoen, waar vooral Joris een beetje door overrompeld was.

Dankzij een mooi staaltje netwerken werd Zeeburgereiland de plek waar ze samen gingen wonen. Zo’n twee maanden later ging de wereld op slot. Misschien niet de meest voor de hand liggende start van samenwonen, maar het bracht ook heel veel moois. De timing om met Pandemic Legacy te beginnen kon haast niet ironischer. Toch moeten de vele uren Pandemic, Catan, Barricade en zelfs Rummikub er voor gezorgd hebben dat alle frustraties niet op elkaar, maar op elkaars pionnen uitgeleefd konden worden.

Dat ze samen goed konden settelen en bouwen bleek niet alleen bij Catan. Toen de wens ontstond om verder te kijken dan een huurhuis, viel hun oog op een rustige zondag op een huis in Landsmeer. Vijf dagen later hadden ze het gekocht, niet wetende dat de plaats van de container en de fietsen nogal een Barricade zou worden. Daarmee kon het eerste jaar in Landsmeer niet als een daverend succes worden omschreven. Daar waar een spelletje helemaal in hun straatje ligt, is een strijd over woongeluk een stuk minder leuk. Zeker zonder internet.

Maar gelukkig, net als in Risk, hoeft een minder uurtje echter niet het einde te betekenen. De storm ging liggen, de tuin kreeg vorm en Maxime vond een baan dichter bij huis. Ondertussen werd Italië een terugkerende bestemming en voor Joris de kans om te doen waar hij keer-op-keer wat lang mee wacht: er een label aan hangen.

Met wat planning op z’n Italiaans, wat onduidelijkheid over de ringmaat en een fotomoment dat herhaald moest worden kwam alles bij elkaar. Het lot was daarmee bezegeld, een flexibel bondje was geen optie meer.

Dat brengt ons hier. Met nog een paar maanden tot we met jullie onze liefde mogen vieren. Misschien een beetje out of character, maar hier maken we geen wedstrijd van (al zal een spelletje vast niet ontbreken). We kijken er enorm naar uit.